Over Cornel

Hartstocht
Het is niet mijn vak, maar wel mijn levenslange hartstocht: tekenen en schilderen, en, sedert mijn studententijd ook: boetseren en beeldhouwen.
Al vanaf mijn vierde levensjaar tekende ik alles, wat mij aansprak; dat waren stripfiguurtjes in de krant, postkaarten, maar ook ooms en mijn vader.
Ik ben een van die kinderen met een vader, die het niet zag zitten, dat je ”de kunst in zou gaan”; “daarin is geen droog brood te verdienen, leer een goed vak, en dan kun je in je vrije tijd schilderen”.
Ik koos voor het notariaat in plaats van mijn eerste keuze: naar de academie in Parijs, en ik heb een goed vak gekozen; het was goed werken in het notariaat:
op een bijzondere wijze contact met je medemensen, die je werkelijk van dienst kunt zijn.
In mijn vrije tijd inderdaad tekenen en schilderen; nagenoeg alle vakanties in Frankrijk of Vlaanderen, waar ik schetsboeken vulde om vervolgens thuis met olieverf aan de slag te gaan en met dat materiaal vast te leggen, wat de schetsen in mijn herinnering terugroepen in de sfeer en met het licht, zoals ik had ervaren.
Nu en dan een figuur of groep figuren of portret in klei of was, steen of hout; allemaal geweldig om mee bezig te zijn, ook nog nu ik dit jaar 75 ben.
Ik had het geluk als kandidaat-notaris in Hilvarenbeek te belanden, waar ik eveneens een van schilderen en tekenen bezetene ontmoette, Janus Kluijtmans, met wie ik er veelvuldig op uittrok met het schetsblok en een wilde lust om mooie plekken te zoeken en vast te leggen.
Het werken met Janus ging als volgt: We belden met elkaar, dan ging ik hem thuis ophalen, we overlegden naar welke streek we gingen – we begonnen in de lente altijd aan de Maas- en dan reden we daar wat rond tot een van ons de ander wees op wat wellicht een leuk onderwerp zou zijn, dan bespraken we even de compositie, die we zagen en daarna geen woord meer maar werken, tot koffietijd of tijd voor het boterhammetje, en daarna weer door; we maakten als het meezat soms tien of meer schetsen per dag. Janus is helaas op 85-jarige leeftijd gestorven; ik ga bijna niet meer naar buiten.
Na een herseninfarct mij overkomen in 1998 ging het allemaal wat moeizamer, totdat ik in 2005 begon met het tekenen van portretten, samen met Lies.
Cornel